เล่าประสบการณ์จากผู้จัดการมือใหม่ #3

ครั้งที่แล้วผมพูดถึงสิ่งที่เป็นปัญหาของผู้จัดการมือใหม่ได้ข้อเดียว เพราะติดนิสัยเขียนยาว วันนี้ก็เลยจะมาขอเล่าที่เหลือแล้วกันนะครับ

ปัญหาที่ผมเจออีกประเด็นคือความแตกต่างระหว่างผู้จัดการที่ขึ้นมารับตำแหน่งเพราะทำงานมายาวนาน และผู้บริหารคิดว่าถึงเวลาที่จะดันขึ้นมา ปัญหาของคนกลุ่มนี้คือเขาเป็นพนักงานมานาน ไม่สามารถปรับตัวมาทำงานในรูปแบบการ Manage ได้ เพราะชินกับการลงมือทำมากกว่า ซึ่งหากปรับในส่วนนี้ไม่ได้ ก็จะเกิดปัญหากับผู้จัดการประเภทนี้ในภายหลัง

อีกกลุ่มหนึ่งคือเข้ามารับตำแหน่งสูงๆ เนื่องจากผลการเรียน หรือวุฒิการศึกษา คนกลุ่มนี้จะมีปัญหากับลูกน้องเสียส่วนใหญ่ เพราะเท่าที่เห็นมาคนเหล่านี้จะมีอีโก้สูงมาก บางคนถึงขั้นเผด็จการ ใช้อำนาจสั่งการ ผมเชื่อว่าผู้จัดการประเภทนี้มีความสามารถในด้านการ Manage อยู่แล้ว หากแก้ปัญหาด้านคนได้ เขาก็จะสามารถจัดการงานได้อย่างสบาย

อีกกลุ่มหนึ่งผมว่าเจอน้อย ซึ่งผมอยู่ในกลุ่มนั้น นั่นคือไม่มีวุฒิการศึกษาที่สูงมาก อายุน้อย แต่ผู้บริหารเห็นแวว ให้โอกาส และผลักดัน ที่บอกว่าพบเจอน้อยเพราะเป็นไปได้ยากที่จะผลักคนอายุน้อยขึ้นมาทำในส่วนนี้ และยิ่งถ้ามีคนที่อยู่ก่อน และก้าวข้ามไป ยิ่งทำได้ยาก ผมคงไม่ยุ่มย่ามเกี่ยวกับว่าผู้ใหญ่คิดยังไงแล้วกัน ผมขอพูดเกี่ยวกับถ้าเราอยู่ในกลุ่มนี้จะข้ามกับดักอย่างไร

ผู้จัดการกลุ่มนี้ ต้องเป็นน้ำไม่เต็มแก้ว ยิ่งเหลือที่ในแก้วเยอะมากเท่าไรยิ่งดี และถ้ายิ่งเป็นคนนอบน้อม ไม่มีอีโก้ เข้ากับคนง่าย ไม่แบ่งแยก แล้วละก็ ก็จะหมดปัญหาเรื่องข้ามหน้า ข้ามตาคนเก่า คนแก่ได้ระดับหนึ่ง ตัวผมคิดเสมอว่าผมไม่ได้เก่ง ผมไม่ได้มีความรู้ แต่ผมได้รับโอกาส ผมต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง

ผมมองว่าไม่ว่าเราจะก้าวเข้ามานั่งในจุดนี้ด้วยเหตุการณ์ใด เราต้องมองจุดอ่อนของตัวเองให้ออก แต่ไม่ใช่ว่ามอง แล้วก็มองมันอยู่อย่างนั้น เราต้อง "มอง" ข้อผิดพลาด "หา" ทางแก้ไข "ลงมือ" แก้ข้อผิดพลาดที่วาดไว้ และ "ตั้งใจ" ที่แก้ไขมันอย่างแท้จริง

สุดท้ายเป็นสิ่งที่ผู้จัดการทุกคนต้องเรียนรู้ผมเรียกมันว่า Basic Skill คือ 1. Skill ในการจัดการคน 2. Skill ในการจัดการ To Do และ 3. Skill ในการบริหารโครงการ

ซึ่งผมเรียงลำดับความสำคัญให้แล้ว ตามลำดับเลย วันหลังจะมาเล่าประสบการณ์ให้ฟังใหม่แล้วกันนะครับ

หวยมันล็อคได้จริงไหม?

ผมขออนุญาตคั่นบทความด้วยคำถามนี้หน่อยนะครับ เพราะเห็นคนบ่นมาหลายปีดีดัด ว่าหวยล็อค บางคนก็บอกว่ามันจะล็อคได้ไง เพราะก็เห็นๆ อยู่ว่ามันไม่น่าจะล็อคได้ ผมก็นั่งคิดวิเคราะห์พร้อมกับนั่งดูการออกรางวัล (ช่วงที่มันถ่ายทอดอยู่ ดูเฉพาะตอนที่มันตักลูกบอลนะครับ) แล้วก็มาคิดดูว่า มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะล็อคเลขได้ แต่เมื่อลองเปลี่ยนทฤษฎีว่า "ถ้ามันไม่ล็อคล่ะ" แต่ "เพิ่มโอกาสของเลขบางเลข" ความคิดหลายอย่างเลยพรั่งพรูออกมาว่า "มันอาจจะเป็นไปได้ก็ได้"

ผลเกิดจากการเปลี่ยนทฤษฎีว่า "ล็อคเลข" เป็น "เพิ่มโอกาส" เลยคิดว่า จะทำยังไงให้โอกาสของเลขที่เราต้องการที่จะตักมันมีมากกว่าเลขอื่น ประเด็นนี้เป็นตัวอย่างง่ายๆ นะครับ คือลูกที่เราต้องการให้ตักขึ้นมา มีอะไรพิเศษ ที่จะทำให้มันไปอยู่ในจุดที่คนตัก มักจะช้อนตำแหน่งนั้นเสมอ จุดที่คิดคือก้นๆ ของกล่องที่เป็นทรงกลม และจะไม่ยากเลยที่จะทำให้วัตถุไปอยู่ล่างสุดของกล่องทรงกลม เพราะถ้าใส่น้ำหนักของวัตถุนั้นให้มากกว่าลูกอื่น กล่องทรงกลมก็เป็นบรรจุภัณฑ์ชั้นดี ที่จะทำให้วัตถุที่มีน้ำหนักมากอยู่ล่างสุด

ถัดมาเป็นหลักจิตวิทยา คือคนที่เชิญขึ้นมาเป็นทางบ้านที่สุ่มขึ้นมา คนส่วนใหญ่เลยคิดว่าไม่น่าจะฮั้วกันได้ เพราะเพิ่งจะเลือกมาเมื่อกี้ และส่วนใหญ่เป็นชาวบ้าน แต่กลับกลายเป็นว่าเอื้อกับแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้ เพราะชาวบ้าน เมื่ออยู่บนเวทีมักจะลนลาน และยิ่งรับภาระสำคัญในการออกรางวัลแล้ว ยิ่งต้องระวังตัวเป็นพิเศษ เหตุผลนี้อาจจะทำให้ท่านที่ถูกเลือกขึ้นมาตักนั้น พยายามคนลูกบอล ซึ่งยิ่งทำให้ลูกที่มีน้ำหนักมาก ตกไปอยู่ล่างสุด และการตัก คนที่พยายามระวังตัว มักจะตักชิ้นที่อยู่ล่างสุดเสมอ ซึ่งทำให้เข้าล็อคพอดี

ทีนี้คำถามก็เกิดว่า แล้วคนที่วางแผนไว้จะมั่นใจได้อย่างไรว่าเลขนั้นจะถูกตักขึ้นมาจริง ผมยกตัวอย่างแบบนี้ ถ้าเขาอยากจะล็อคเลข เขาคงกำหนดเลขสัก 2-3 ตัวที่คิดจะล็อค ยกตัวอย่าง เลขที่ต้องการคิด 1, 2, 5 เขาก็ทำให้ลูกบอลเลขทั้ง 3 เลขนี้มีโอกาสมากกว่าลูกอื่น แต่ทำแบบนี้มันทั้ง 6 ตำแหน่ง แปลว่าไม่แคร์ครับว่า ตำแหน่งไหนมันจะได้เลขอะไร เพราะโอกาสที่จะตักเลขที่ต้องการนั้นจากเดิมทั่วไป โอกาสจะออกเลข 1,2,5 คือ 3 ใน 10 หรือ 30% พอวางอุบายเพื่อเพิ่มโอกาสไว้ ก็โอกาสก็จะมากขึ้น แต่ไม่ถึง 100% จึงทำแบบนี้กับทั้ง 6 กล่อง เพราะฉะนั้นมันต้องมีเลข 1,2,5 ติดมาสัก 2-3 กล่องแหละน่า

ต่อมาคนก็สงสัยว่าแล้วมันต้องมาสลับตำแหน่งกันอีกที (รางวัลที่ 1) แล้วมันจะเป็นยังไง ผมถามกลับว่าถ้าเลขดังมันเป็นเลข 125 คนแทงเขาจะแทงแค่ 125 ตรงๆ ไหม ไม่แน่นอนครับ คงจะแทง 125 ตรง + โต๊ด และ 12 21 25 52 หรืออาจจะแทง 15 51 ด้วยอีก เพราะฉะนั้นที่บอกว่าล็อคเลขในตอนแรกมันก็อาจจะเป็นไปได้ เพียงแค่ไม่ได้คาดหวัง 100% แต่เพิ่มโอกาส โดยอาศัยหลักจิตวิทยาของการสุ่มหยิบหมายเลข รวมทั้งธรรมเนียมในการแทงหวยของคนมาเพิ่มโอกาสนี้ด้วย

สุดท้ายถึงแม้ว่าเลขจะไม่ออกตามที่วางไว้อย่างไร แต่ก็น่าจะมีสักหลักที่โดน คนก็จะบอกว่าเฉียดแล้ว เลขที่ใบ้ใกล้มากเลย แต่ลืมลบ หรือลืมเพิ่มไป เพราะถึงอย่างไร คนแทงหวยก็จะไม่ได้คาดเค้น หรือเอาผิดคนใบ้แต่อย่างใด แต่คนสร้างมายากลนี้ให้เกิดขึ้น แล้วสำเร็จ จะสร้างรายได้อย่างมหาศาล เพราะธุรกิจนี้มันเป็นธุรกิจที่ทำเงินได้อย่างมโหฬารในเมืองไทย

เล่าประสบการณ์จากผู้จัดการมือใหม่ #2

เมื่อวานผมเขียนถึงเป้าหมายของผมไปแล้ว อันนั้นเป็นเพียงแค่สิ่งที่ผมอยากจะก้าวไปให้ถึง พอดีเมื่อวานเพื่อนผมถามผมว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตการทำงานของผมคืออะไร ระหว่าง 1. ต้องการรายได้สูงๆ 2. ต้องการความมั่นคง 3. ต้องการชื่อเสียง 4. ต้องการพัฒนาตนเอง 5. ต้องการอำนาจหน้าที่ และอีกหลายๆ ข้อที่ผมจำไม่ได้ เขาบอกให้ผมเลือกที่ผมคิดว่าผมต้องการที่สุด และผมก็เลือกข้อ 4. ต้องการพัฒนาตนเอง

เพื่อนผมถามต่อว่าทำไมถึงคิดว่าข้อนี้สำคัญที่สุดสำหรับผม ผมนิ่งอยู่พักหนึ่ง เพราะผมนึกไม่ออกว่าทำไมผมเลือกข้อนั้น เพื่อนอีกคนให้ความเห็นว่า เพราะว่าถ้าผมพัฒนาตัวเองแล้ว อย่างอื่นก็จะตามมาเองใช่ไหม ถ้าในทฤษฎีมันใช่ครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่คำตอบที่ผมคิดตอนที่ผมเลือกข้อนี้

ผมใช้เวลานึกสักพัก (เพราะเพื่อนมันรอฟังคำตอบอยู่) ผมก็ตอบมันว่า "กูก็ไม่รู้เหมือนกัน มันคงจะเป็นความใฝ่ฝันมั้ง ที่ว่ากูอยากเก่ง" ใช่ครับ ผมไม่เคยคิดฝันว่าผมจะต้องรวย มีรายได้มากๆ แต่คงไม่แปลกที่ผมอยากจะมีชื่อเสียง แต่ชื่อเสียงที่ผมอยากได้ ก็ไม่จำเป็นต้องมาจากที่ผมทำงานเก่ง ผมเลยรู้สึกว่าที่ผมอยากพัฒนาตนเอง เพราะผมอยากเก่ง แค่นั้น

ผมเลยมามองดูว่าถ้าเทียบตัวผมกับผู้จัดการคนอื่นๆ ที่ผมไปเจอมา มันมีอะไรบ้างที่ผมขาดไป หรือสิ่งที่เขาผิดพลาดมันอยู่ตรงไหน ผมถือว่าผมโชคดีมากเพราะงานของผมทำให้ผมได้มีโอกาสพบเจอคนมากมาย ได้นั่งประชุม นำเสนองานกับผู้บริหาร ของบริษัทขนาดใหญ่ที่อยู่ใน SET50 มาหลายท่าน และหลายครั้ง และยังมีโอกาสเจอกับผู้จัดการโรงงานอุตสาหกรรม ผู้อำนวยการฝ่ายต่างๆ ในองค์กรภาครัฐ ทำให้ผมพบสิ่งที่น่าสนใจ และจุดบกพร่องมากมายของคนแต่ละคน

เริ่มจากปัญหาแรกเลยที่คิดว่าเป็นปัญหาของผู้จัดการมือใหม่มากๆ คือ "ไม่กล้าตัดสินใจ" ความไม่กล้าตัดสินใจผมแยกเป็น 2 ความหมายนะครับ คือ "ติดสินใจไม่เป็น" กับ "กลัวผลลัพธ์จากการตัดสินใจ" ผู้จัดการมือใหม่มักจะเป็นแบบแรก รวมทั้งตัวผมเมื่อก่อนด้วย คือ "ตัดสินใจไม่เป็น"

สำหรับตัวผมขึ้นมาเป็นผู้จัดการในช่วงอายุที่ผมคิดว่ายังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ พอถึงเวลาที่เราจะต้องตัดสินใจ Logic ในหัวมันประเมินสิ่งที่เข้ามาไม่ได้ว่า จะต้องทำอย่างไร ไปทางไหนดีกว่ากัน หรือผลลัพธ์ในแต่ละทางที่จะเลือกมันจะเป็นอย่างไร ด้วยวัยวุฒิ และประสบการณ์ทำให้ประเมินสถาณการณ์ไม่ถูก แต่ผู้จัดการมือใหม่ที่เป็นแบบนี้ โปรดสบายใจ เพราะอย่างที่บอกมันต้องอาศัยประสบการณ์

ตัวผมโชคดีมากครับ ที่มีคนคอยสอน คอยช่วยเหลือ ถ่ายทอดประสบการณ์และให้โอกาสอยู่เสมอ ผมถือว่าการเดินทางบนเส้นทางผู้จัดการของผม ผมเรียกว่าผม "ขี่จักรยานสามล้อ" ดีกว่า เพราะถึงแม้ผมจะไม่ได้พัฒนาตัวเองแบบพรวดพราด แต่ผมไปช้าๆ อย่างมั่นคง เพราะจักรยานสามล้อ มันล้มยากนะ ^^

ผู้จัดการมือใหม่ที่ไม่ติดกับดักนี้ คือกล้าตัดสินใจ ก็จะมีทางให้ไปอยู่สองทาง คือ "ทางมุ่งสู่ดวงดาว" กับไปติดที่กับดักที่สอง คนที่กล้าตัดสินใจ โดยที่ Logic ในหัวถูกมาตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะด้วยการศึกษา การเลี้ยงดู หรือการพัฒนาการทางความคิด มีส่วนทำให้กล้าตัดสินใจ และมุ่งสู่ดวงดาวได้ง่าย

แต่กับบางคนที่กล้าตัดสินใจ โดยมีแค่ความกล้า แต่ไม่ได้วางแผนถึงผลลัพธ์ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด พอเกิดความผิดพลาด โดยที่ไม่เตรียมใจมาก่อน กับดักที่สองจะทำงานทันที ทำให้ถึงแม้ว่าเวลาผ่านเลยไป วัยวุฒิ ประสบการณ์พร้อม แต่ยังมีความลังเลที่จะตัดสินใจ เพราะ "กลัวสิ่งที่จะตามมา เหมือนความผิดพลาดเมื่อครั้งอดีต" ทุกวันนี้ผมยังพบเจอผู้จัดการโรงงาน หรือผู้ใหญ่ในหน่วยงานราชการ ที่ทำงานแบบ Save Save ทุกอย่างต้องปลอดภัยกับตัวเองไว้ก่อน ทำให้บางครั้งที่จะต้องตัดสินใจเพื่อให้องค์กรวิ่งไปข้างหน้า กลับกลายเป็นค่อยๆ เดิน หรือหยุดอยู่กับที่

พอผมเขียนมาถึงตรงนี้แล้วกลับไปอ่านดูข้อความด้านบน รู้สึกว่าเป็นปัญหาของผมจริงๆ ที่เขียนสั้นๆ ไม่เป็น ในเมื่อเนื้อหามันก็ยาวมากแล้ว งั้นขอยกข้ออื่นๆ ไปในตอนถัดไปดีกว่านะครับ เดี๋ยวคนอ่านจะเหนื่อย จนพาลขี้เกียจอ่านเสียเปล่าๆ ตอนถัดไปก็ยังคงพูดเรื่อง "สิ่งที่เป็นปัญหาของผู้จัดการมือใหม่" อยู่นะครับ ติดตามได้นะครับ

เล่าประสบการณ์จากผู้จัดการมือใหม่ #1

ถ้านับจริงๆ แล้ว ผมอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการมาสัก 3 ปีเห็นจะได้ แต่ผมเพิ่งจะรู้สึกว่าผมเพิ่งจะเริ่มรับผิดชอบงานในฐานะผู้จัดการได้เพียงแค่ 3 เดือนเท่านั้นเอง เพราะก่อนหน้านี้ผมรู้สึกว่าผมยังเร็วไปที่จะยืนอยู่ ณ จุดนี้ ผมยังเด็กอยู่ อายุเพียงแค่ 25 เอง (เมื่อ 3 ปีที่แล้ว ตอนที่ได้รับตำแหน่ง) และทีมงานที่ผมต้องดูแลก็อายุเท่าผม หรือบางคนอายุมากกว่าผมเสียอีก แล้วผมจะไปทำได้ยังไง

มันเป็นสิ่งที่ผมคิดอยู่ในหัวตลอดที่ผมยืนอยู่ในจุดนี้ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าหลายๆ คนรอบตัวผมจะคาดหวัง และมั่นใจว่าผมทำได้ก็ตาม ผมก็ยังคิดอยู่ดีกว่า วัยวุฒิผมยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบหน้าที่นี้ได้

แต่วันนี้ความคิดผมเปลี่ยนไป ทัศนคติผมเปลี่ยนไป และสิ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเพราะสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากการที่ยืน ณ จุดนี้ทั้งๆ ที่ไม่พร้อม เรียนรู้จากคนรอบตัว ทั้งที่ตัวอย่างผู้จัดการที่ดี รวมถึงการไปพบลูกค้าที่อยู่ในตำแหน่งผู้จัดการ และพนักงานในสังกัดของเขา สิ่งนี้เองทำให้ผมเรียนรู้ และจึงรู้ว่าผู้จัดการที่ดีต้องทำอย่างไร แต่เชื่อไหมว่า "มัน โค-ตะ-ระ ยากเลยครับพี่"

ตัวอย่างผู้จัดการที่อยากไปให้ถึง

ผมมีบุคคลตัวอย่างมากมายรอบตัวผม ในหลายๆ แง่ ซึ่งผมไม่อยากจะคุยว่าผมมีเป้าหมายที่เป็น Benchmark ผมเยอะแยะมากมาย โดยแยกหมวดหมู่ตามการใช้ชีวิตของผม และแต่ละหมวดหมู่ก็มีหลายคนด้วย

แบบอย่างผู้จัดการในอุดมคติของผมมีอยู่หลายคน คนแรกคือคนที่ให้โอกาสผมมายืน ณ จุดนี้นั่นคือ คุณสัมพันธ์ MD ของ Osdev นั่นเอง คุณสัมพันธ์เป็นแบบอย่างของผมในแง่แนวคิดการบริหารงานที่ผมคิดว่าแนวคิดของเขาเป็นสิ่งที่น่าสนใจ และสามารถปรับเปลี่ยนได้หากสิ่งที่ทำไปแล้วไม่เหมาะสม โดยไม่ต้องกลัวว่าจะเสียหน้า  เพราะคุณสัมพันธ์สอนว่าการทำงานไม่มีหน้าใหญ่ หน้าเล็ก ถ้าเป็นสิ่งที่ดีต่อ Osdev พนักงานสามารถเถียง MD ได้

อีกท่านหนึ่งเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จในธุรกิจซอฟต์แวร์ นั่นคือคุณราเมศวร์ จาก Soft Square คุณราเมศวร์เป็นแบบอย่างของผมในแง่การพัฒนาคน จากผลงานที่ผ่านมาที่คุณราเมศวร์ได้พัฒนาคนมามากมาย ไม่เพียงพัฒนาการทำงาน ยังพัฒนาให้เป็นเจ้าของกิจการอีกด้วย

ถ้าเป็นคนดังๆ จริงๆ แล้วไม่ค่อยเป็นเป้าหมายผมเท่าไร เพราะเท่าที่ติดตามผลงาน หรือค้นหาข้อมูล พบว่าแต่ละคนที่ประสบความสำเร็จ จนยิ่งใหญ่ มีข้อคิดดีๆ หลายอย่างก็จริง แต่ก็มีประเด็นในแง่ลบมากมายเช่นกัน

แต่ถ้าจะให้พูดถึงคนดังจริงๆ ผมมีคนนึง คือคุณตัน แง่มุมของคุณตันที่ผมชอบคือความใจป้ำ และกล้าได้กล้าเสีย และความมีน้ำใจของเขา ถึงแม้ว่าความมีน้ำใจของเขา อาจจะทำเพื่อการตลาด สิ่งที่เขาสร้างกระแส อาจจะมุ่งหวังผลตอบกลับไว้อย่างมโหฬารก็ตาม แต่ผมว่าความกล้าได้กล้าเสียของเขา แคมเปญที่เข้าสร้างขึ้นมา ผมเรียกมันว่าแคมเปญ Win-Win ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึก Win 1% แต่เขา Win 99%  แต่กิจกรรมนี้มันอาจจะทำให้ผมมีโอกาส Win 100% ก็ได้ ถึงแม้ว่าเมื่อนั้นคุณตันจะ Win > 10,000% ก็ตาม ^___^

ครั้งหน้าจะมาเล่าเรื่อง "สิ่งที่เป็นปัญหาของผู้จัดการมือใหม่" ให้ฟังนะครับ

ของกินกับของฝาก

ช่วงที่ผ่านมารู้สึกเหมือนกับว่างานยุ่งมาก ทั้งงานราษฎ์งานหลวง มะรุ้มมะตุ้มชีวิตเต็มไปหมด เลยไม่ได้เขียน blog เลย วันนี้ผ่านถนนที่ต้องผ่านทุกวันแต่เกิดปิ๊งความคิดอะไรบางอย่าง น่าสนใจจึงเอามาเล่าให้ฟัง

ถนนเส้นนั้นคือหนองมน ผมขับรถผ่านโดยวิ่งจากตัวเมืองชลไปทางศรีราชา เพื่อไปทำงาน เกิดความอยากกินข้าวหลาม ผมต้องกลับรถ พอซื้อเสร็จก็ต้องกลับรถไปทางศรีราชาใหม่

เลยคิดขึ้นมาได้ ทำไมจึงไม่มีร้านขายของฝั่งที่มุ่งไปพัทยา ศรีราชาเลย มีแต่ทางฝั่งกลับไปกรุงเทพฯ เข้าใจอย่างหนึ่งว่าของฝากก็ต้องซื้อไปฝาก จึงอยู่ฝั่งขากลับ (คนมาเที่ยวส่วนใหญ่มาจากฝั่งกรุงเทพฯ) แต่ความรู้สึกในใจบอกว่า แล้วคนที่มาเที่ยวพัทยา แต่เขาอยากกินข้าวหลาม ขนมจาก ปลาหมึกล่ะ "ก็ไม่ได้ซื้อไปฝากแล้วจะต้องกลับรถเพื่อซื้อแล้วค่อยไปเที่ยวต่อหรอ" นั่นเป็นความคิดในใจผม แล้วทีนี้จะทำยังไง

ความรู้สึกของคนมาเที่ยวแถวชลบุรี พัทยาก็อาจจะอยากกินเป็นเรื่องธรรมดา แต่ต้องกลับรถ แถมช่วงวันหยุดรถเยอะ กลับรถก็ยาก เลยมีความคิดว่า ถ้าผมแหวกแนวเปิดร้านขายของอีกฝั่งหนึ่งจะมีกลยุทธอย่างไร

ก่อนอื่นเลยสโลแกนร้าน ผมจะขึ้นป้ายใหญ่ว่า "ร้านของ (ไม่) ฝาก" ด้านล่างเขียนว่า "ซื้อของฝากเชิญฝั่งโน้น ซื้อกินเองมาทางนี้" และนโยบายคือของไม่จำเป็นต้องถูก จะแพงก็ได้ถูกก็ได้ แต่เน้นว่าต้องอร่อย เพราะคนมาเที่ยว มากิน เขาก็อยากได้ของอร่อย เพราะฉะนั้นนโยบายคือคัดสรรอาหารที่มาขาย

หีบห่อไม่จำเป็นต้องสวย เพราะซื้อไปกินเอง ซึ่งต้องให้ความเข้าใจคนซื้อ โดยอาจจะติดป้ายว่า "บรรจุภัณฑ์ไม่สวย ไม่รวยก็ซื้อได้ คัดสรรมาจากใจ อยากให้ใครต่อใครชมว่ามีแต่ของดี"

วิธีนี้อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ตามมาคือ คนที่ซื้อไปกิน เกิดติดใจ เวลาขากลับเขาก็อาจจะกลับมาแวะร้านเราอีกเพื่อซื้อเป็นของฝาก เพราะส่วนใหญ่คนซื้อของฝากมักจะไม่ค่อยได้กินสินค้านั้น ก็มักจะลังเลในใจว่าซื้อไปฝากเขา มันจะอร่อยไหม แต่ถ้าเขาซื้อไปกินแล้วชอบ เขาก็อยากจะซื้อสิ่งนั้นไปฝากคนอื่นเช่นกัน

ข้อมูลเหล่านี้ผมคิดไปเองนะครับ ไม่รู้ว่าถ้าทำจริงแล้วมันจะเวิร์คไหม แต่เป็นสิ่งที่ขัดใจอยู่เสมอ เมื่ออยากซื้อของไปกินแล้วต้องกลับรถ เห็นรถติดแล้วเบื่อครับ ^___^

จริงไหม! ที่ความเชื่อมีผลต่อร่างกายและจิตใจ

มีคนเคยบอกผมว่าความเชื่อ มีผลทำให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นมาได้ อย่างเช่น หากเชื่อว่าตัวเองป่วย ร่างกายก็จะป่วยจริงๆ ตอนแรกผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้เท่าไรนัก แต่จากที่ได้พบได้เจอมา หลายต่อหลายคนเป็นเช่นนั้นจริงๆ ผมก็ไม่รู้มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่จะลองวิเคราะห์จากเหตุการณ์ที่ผมพบมาดูแล้วกันนะครับ

ที่ผมเคยเจอคือ มีหมอดูบอกคนๆ หนึ่งว่า อนาคตเขาจะเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ จะมีความสุขกับชีวิต ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาเป็นคนที่คิดว่าตัวเองทำอะไรก็ล้มเหลว รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุข เขาจึงได้ไปหาหมอดูเพื่อดูว่าอนาคตเขาจะเป็นอย่างไร

หมอดูกลับบอกว่าชีวิตเขาจะมีความสุขในอนาคต หลังจากนั้นเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้น ร่าเริง และเริ่มเปลี่ยนทัศนคติตัวเอง ทำให้เขาเริ่มจริงจังกับสิ่งที่เขาทำ งานที่เขาทำอยู่ก็เริ่มจะดีขึ้น มีความสุขมากขึ้น ทั้งๆ ที่ผมยังมองว่าตัวเขาก็ไม่เห็นเปลี่ยนอะไรเลย ยกเว้นทัศนคติ

นั่นคือคนหนึ่งที่ผมพบ เมื่อเปรียบเทียบกับตัวผมเอง ผมเป็นคนสุขภาพไม่แข็งแรง โรคเยอะ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมไปตรวจร่างกายชุดใหญ่ ซึ่งมีการ Ultra Sound ตับด้วย หมอที่ทำ Ultra Sound จะชวนเราคุย พร้อมกับทำไปเรื่อยๆ อยู่ๆ หมอพูดว่า "ไขมันเกาะตับค่อนข้างเยอะ หมอสังเกตเห็นจุดดำๆ แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร เดี๋ยวหมอเก็บภาพไว้ แล้วให้หมออ่านผลบอกแล้วกัน"

พอทำ Ultra Sound เสร็จก็นั่งรอฟังผลกับหมออีกท่าน ผมคิดในใจว่า "ตายแล้ว จุดดำๆ หรือว่าจะเป็นมะเร็งตับ" พอคิดอย่างนั้นแล้วทำให้รู้สึกว่าใจห่อเหี่ยวมาก พอเข้าไปพบหมอ หมอก็บอกว่าจุดที่เห็นนั้น บอกแน่ชัดไม่ได้ว่าเป็นอะไร ถ้าจะให้รู้คงต้องรอดูก่อน สัก 3 เดือนให้มาตรวจใหม่ แต่หมอบอกว่าคงไม่ใช่เนื้อร้ายหรอก แต่เพื่อความแน่ใจก็มาตรวจอีกครั้งแล้วกัน

ช่วงเวลาหลังจากตรวจร่างกายเสร็จ เดือนแรกผมจิตใจอยู่ไม่เป็นสุขเลยครับ ครุ่นคิดต่างๆ นาๆ ว่าผมจะเป็นมะเร็งตับไหม จะตายไหม คิดถึงพ่อ แม่ คนที่เรารัก ว่าเขาจะเป็นอย่างไรถ้าเราตายไปแล้ว คิดทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บป่วยในร่างกายแม้แต่นิดเดียว แต่พอผมคิดมากๆ เข้าจนทนไม่ไหว มีครั้งนึงผมพูดกับตัวเองว่า "เครียดมาตั้งหลายวัน แล้วนี่เรารู้แล้วหรอว่าเราเป็นมะเร็ง" ก็เพิ่งมานึกได้ว่า เราไม่ได้เป็นอะไรนี่ ความเครียดต่างหากที่ทำให้เราป่วย หมอก็บอกว่าคงไม่ใช่ แล้วเราจะกังวลอะไร หลังจากนั้นผมก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

สิ่งพวกนี้เป็นสิ่งที่เราเชื่อไปเอง จนทำให้เราเป็นอย่างนั้นจริงๆ ถึงแม้ว่าร่างกายเราไม่ได้ป่วย แต่ความคิดเราทำให้ร่างกายห่อเหี่ยว และเฉาไปเอง ซึ่งผมคิดว่าถ้าผมอยู่ในอาการนั้นถึง 3 เดือน ผมว่าผมได้ป่วยจริง แน่นอน เพราะช่วงที่ผมเครียดๆ นั้นก็รู้สึกไม่ค่อยสบายด้วย

ผมถือว่าความเชื่อเป็นสิ่งที่มีผลต่อร่างกาย และจิตใจมาก ตอนนี้ผมจะทำให้ตัวเองหายเครียดได้ โดยสร้างความเืชื่อว่า เรามีความสุข เราสามารถสร้างความสุขให้ตัวเอง และคนรอบข้างได้ ถ้าใครที่รู้จักผม จะเห็นผมร่าเริงอยู่เสมอ เพราะความเชื่อที่ผมสร้างให้กับตัวเอง ซึ่งทำให้ผมมีความสุขจริงๆ ครับ

BAD sometime GOOD

วันก่อนผมได้ดูเดี่ยว 9 ของพี่โน๊ตอุดม ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ซื้อแผ่นแท้ก็ว่าได้ ก่อนหน้านี้ละอายตัวเองมาก เพราะดูเถื่อนมาโดยตลอด แต่พอเห็นผลงาน ความพยายามของพี่เขาแล้วผมยอมรับว่ากดปุ่มโหลดไม่ลงทีเดียว เอาน่าสนับสนุนพี่เขาหน่อยจะได้มีโชว์อย่างนี้ให้เราดูกันเรื่อยๆ

ดูเดี่ยว 9 แล้วก็นั่งขำในหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พี่โน๊ตเล่าสมัยเด็กๆ พอมานึกมันเหมือนกับเรื่องที่เกิดกับเราเหมือนกัน แต่ที่มาสะดุดตรงช่วงที่กำลังจะจบ แล้วพี่โน๊ตเล่าเกี่ยวกับว่ามีคนดูถูกเขาเรื่องที่จะทำเดี่ยวในช่วงแรกๆ แล้วพี่โน๊ตก็พูดคำๆ นึงว่า BAD sometime GOOD ผมสะกิดใจคำนี้เลยมานั่งวิเคราะห์คำนี้ดู

เป็นอย่างที่พี่โน๊ตว่าจริงๆ ในเรื่องๆ เดียวกันมันก็มีทั้งในแง่ดี และแง่ร้าย มีทั้งประโยชน์ มีทั้งโทษ ซึ่งแล้วแต่คนจะมอง หรือแล้วแต่สถานะที่ยืนอยู่ เช่น กรณีที่ผลไม้ราคาถูกมาก จนชาวสวนออกมาประท้วงทุกปี ก็มีคนได้ประโยชน์ และคนเสียประโยชน์ แน่นอนว่าชวนสวนย่อมเสียประโยชน์ แต่สำหรับผู้บริโภคต้องยอมรับว่าได้ประโยชน์เต็มๆ

หรืออย่างเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ที่ผ่านมา คนเดือนร้อนกันเป็นล้าน ก็ยังมีคนได้ประโยชน์จากเหตุการณ์นี้ เช่น เรือรับจ้าง ร้านขายเรือ ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยมีคนคิดที่จะใช้เรือเป็นพาหนะในการโดยสาร หรือเรือที่ซื้อตุนไว้ ขายไม่ค่อยได้ มาขายได้ก็คราวนี้

เช่นเดียวกับชีวิตเรา บางครั้งเราเจอมรสุมชีวิตที่คล้ายจะกระหน่ำ โจมตีเรา จนทำให้เรานั้นแทบจะหมดแรง ไม่อยากมีชีวิตต่อ แต่เมื่อเราก้าวข้ามผ่านช่วงนั้นมาได้ เราจะขอบคุณเหตุการณ์เหล่านั้น ที่ทำให้เราได้เข้มแข็งขึ้น มีประสบการณ์มากขึ้น

แต่ถ้าเมื่อไรที่เราก้าวผิด ล้มลงไป หมดสิ้นทุกอย่าง อาจจะมองดูว่าไม่มีอะไรดี แต่สิ่งนั้นก็ทำให้เราได้รู้ว่า อะไรคือปัจจัยที่ทำให้เกิดความผิดพลาด และจะเป็นประสบการณ์ให้กับเรา และคนที่มองดูเราอยู่ด้วยเช่นกัน

ทุกสิ่งทุกอย่างมี 2 ด้านเสมอ อยู่ที่มุมมอง วิสัยทัศน์ ประสบการณ์ และสถานะที่คนๆ นั้นยืนอยู่ อย่าไปต่อว่าคนอื่นว่าทำไมเขาต้องทำแบบนั้น แบบนี้ แต่จงถามตัวเองว่าถ้าเราอยู่ในเหตุการณ์ และมีสถานะเดียวกับเขา เราจะตัดสินใจอย่างไร ในกรณีที่มีภาวะแรงกดดันอันมหาศาลเช่นเดียวกัน

เหตุผลที่คนทำบุญ

บทความนี้เกิดจากที่ผมได้ดูละครหลายๆ เรื่อง ซึ่งอาจจะตรงกับชีวิตจริงหรือไม่นั้นไม่รู้ ที่รู้คือมันเป็นเหตุผลที่ใช้ได้เลยทีเดียว การทำบุญที่ผมพูดถึงนี้คือการทำบุญที่วัด ไปตักบาตร ทำทานด้วยเงิน หรือสิ่งของ ผมไม่รวมถึงการที่ไปลงแรงช่วยเหลือคนตอนน้ำท่วม หรือจูงคนแก่ข้ามถนนนะครับ เพราะตรงนั้นผมเชื่อว่ามีบางคนทำเพราะไม่ได้หวังอะไร ไม่มีเหตุผลที่จะทำ เพียงแค่ทำแล้วสบายใจแค่นั้น

ที่ผมจะพูดถึงคือการทำบุญแบบที่ต้องไปทำที่วัด ตักบาตร ทำทาน สวดมนต์ อะไรประมาณนี้นะครับ การที่คนเราจะทำอะไรเหล่านี้ผมว่ามันมีเหตุผลของมันอยู่ ซึ่งผมขอแบ่งเหตุผลออกเป็น 3 ประเภทใหญ่ๆ

เหตุผลแรกเป็นเหตุผลที่คนส่วนใหญ่เป็น รวมทั้งผมด้วย อาจจะเรียกได้ว่าชาวพุทธที่ศึกษาธรรมะส่วนใหญ่เป็นแบบนี้ก็ว่าได้ นั่นคือเหตุผลที่ว่าต้องการให้บุญกุศลที่กระทำ ทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ว่าจะปรากฎให้เห็นในชาตินี้หรือชาติหน้าก็ตาม ในบางคนที่เคร่งครัด และปฏิบัติ เป้าหมายของเขาคือโลกุตตรธรรม 9 ซึ่งนิพพานถือเป็นเป้าหมายสุดท้ายของชาวพุทธ

เหตุผลนี้จริงๆ แล้วควรจะเป็นเหตุผลเดียวที่คนทำบุญ แต่จากที่ผมอาศัยอยู่ในโลกนี้มากว่า 27 ปี ทำให้รู้ว่าในโลกนี้มีอีก 2 เหตุผลที่คนทำบุญ คือ คิดว่าการบุญจะลบล้างความผิดที่ก่อเอาไว้ได้ กับอีกเหตุผลหนึ่งคือทำบุญเพื่อเอาหน้า

คนที่คิดว่าการทำบุญจะลบล้างความผิดที่ก่อเอาไว้ได้นั้น ผมเข้าใจว่ามันไม่ได้ลบล้างกันได้ กรรมชั่วที่ก่อไว้ยังไงก็คือกรรมชั่ว กรรมดีที่ก่อไว้ยังไงมันก็คือกรรมดี มันแยกกันอยู่ ผลกรรมชั่วที่ทำจะส่งผลกับเราก่อน และเมื่อกรรมชั่วที่ได้ทำไว้ถูกชดใช้หมด กรรมดีก็จะทำงานเหมือนสับสวิทอัตโนมัติ คนที่ทำดีแต่ไม่ได้ดีสักที นั่นแปลว่ากรรมชั่วที่ทำมาในชาติก่อนยังชดใช้ไม่หมดนั่นเอง

เหตุผลนี้ยังพอเข้าใจได้ ถึงแม้คนที่เชื่อในเหตุผลนี้จะเข้าใจผิดก็ตาม แต่เหตุผลสุดท้ายเป็นเหตุผลที่ผมยากจะรับได้ นั่นคือทำเพื่อเอาหน้า หรือเพื่อรักษาภาพลักษณ์ ยกตัวอย่างหนังที่ผมดูคือ 5 คม (เก่ามากละ เพราะไม่เคยดูหนังนาน จำได้แต่เรื่องนี้ ^^) ตัวร้ายทำธุรกิจมืด แต่หน้าฉากทำตัวเป็นนักบุญ ทำบุญ ทำทาน เพียงเพื่อให้คนอื่นไม่สงสัยในตัวของเขา อย่างนี้เขาเรียก "ซาตานในคราบนักบุญ"

เหตุผลเดียวกันจะเป็นประเภททำเพื่อธุรกิจ มีกลยุทธ์หนึ่งผมเรียกว่ากลยุทธ์ "ทุ่มทุนเพื่อเอาหน้า" นั่นคือกลยุทธ์ CSR ยกตัวอย่างการบริจาคของให้กับคนบางกลุ่ม เช่น คนยากจน หรือนักเรียน โดยป่าวประกาศให้คนทั้งประเทศรู้ด้วยว่าเราทำอะไร จริงๆ ผมไม่ได้รังเกียจกลยุทธ์นี้นะครับ เพราะคนที่เดือนร้อนก็ได้รับการช่วยเหลือจริงๆ แต่บางทีมานั่งนึกว่าถ้าคนทำไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย เขาจะยอมช่วยไหมแค่นั้น

ผมเลยรู้สึกว่าปัจจุบัน มีเหตุผลที่บิดเบือนมากมายที่จูงใจให้คนมาทำบุญ แต่สำหรับชาวพุทธทั้งหลาย ที่ได้เคยศึกษาธรรมะ หรือเคยปฏิบัติก็ตาม เป้าหมายของเราชาวพุทธคือการก้าวเข้าสู่นิพพาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ยากเสียยิ่งกว่ายาก ในโลกที่มีแต่กิเลสคอยยั่วยวนให้เราก้าวขาออกนอกทางสายกลางอยู่เสมอ

เมื่อคนตัวใหญ่ต้องกลายมาเป็นนักพัฒนาตัวน้อย

ถึงแม้ว่าผมจบสาขาไอทีมา เขียนโปรเจ็คตอนจบ แต่จริงๆ แล้วก็ไม่เคยเขียนโปรแกรมที่ใช้งานได้จริงมาก่อน ซึ่งหลังจากจบมาก็ไม่เคยเขียนโปรแกรมอีกเลย พาลจะลืมๆ มันไปแล้วด้วย

แต่ตอนนี้มีความจำเป็นที่จะต้องเขียนโปรแกรม ถึงแม้ว่าเป็นภาษาเบสิกก็ตาม ก็ถือว่าเริ่มจะเป็นโปรแกรมเมอร์น้อยๆ เหมือนกัน ผมเริ่มเขียนมาโครบน LibreOffice มาประมาณไม่ถึงเดือน ตอนแรกก็รู้สึกว่า "ทำได้ไหมนะ" "ยากไหมหว่า" แต่ก็อยากทำจึงเริ่มลงมือ

พอเขียนไปเขียนมาชักเริ่มสนุก ไม่รู้ว่าโค้ดที่เราเขียนซับซ้อนไปไหม แต่พอเขียนไปเทสไปแล้ว ผลลัพธ์ออกแล้วมันสนุก (แต่ถ้าไม่ได้ผลลัพธ์ก็ไม่สนุกเหมือนกัน) เลยรู้สึกว่างานที่เราชอบคงเป็นงานที่ท้าทาย งานที่ได้รับปัญหามาแล้วต้องมานั่งวิเคราะห์แก้ไข พอแก้ไขได้แล้วรู้สึกดี ไม่เฉพาะงานเขียนโปรแกรมนะ จะรู้สึกสนุกกับงานประเภทนี้ทุกงาน เพราะพอแก้ไขได้แล้วมันสะใจ ^^

อาชีพโปรแกรมเมอร์เป็นงานที่ผมรู้สึกว่าเคยตั้งเป็นเป้าหมายไว้ตอนที่เริ่มเรียนในสาขาไอที พอตอนนี้ได้กลับมานึกถึงมันอีกครั้ง รู้สึกเหมือนมานั่งไล่ตามความฝันที่ได้ทิ้งมันไปนานมากอีกครั้ง

แต่ผมคงเป็นโปรแกรมเมอร์ได้เป็นครั้งเป็นคราว เพราะงานที่ทำมันสำคัญกว่า และก็สนุกเหมือนกัน เพียงแต่ให้คนละความรู้สึก แต่ถ้าจะได้กลับมาเป็นโปรแกรมเมอร์อีกก็โอเคนะ ^___^

ลองนึกถึงตอนที่เขียนโปรแกรมตัวแรกดูครับว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง อาจจะรู้สึกเหมือนผมตอนนี้ก็ได้นะ ^^

พูดกับคนๆ เดียว ยากกว่าอธิบายคนเป็นร้อย

ผมว่าผู้ชายแทบทุกคนเป็นเหมือนกัน คือพูดอะไรไป แฟนไม่เคยเชื่อ ผมนั่งวิเคราะห์สาเหตุอยู่ว่ามันเป็นไปได้อย่างไร ตัวผมเป็นวิทยากร สามารถทำให้คนฟังเชื่อได้เป็นร้อยเป็นพัน แต่กับคนๆ เดียวกลับไม่สามารถทำให้เชื่อได้ T-T

ผลการวิเคราะห์นี้เป็นการเดาของผมคนเดียวนะครับ สาเหตุที่ 1 คือผมว่าเกิดจาก คนที่เราพูดถึงอยู่นี้ คือคนที่รู้จักเราในทุกๆ มุม แต่ไม่ใช่มุมที่ลูกค้า หรือคนอื่นรู้จัก และเขาก็จะมักมองภาพไม่ออกเวลาที่เราสามารถจูงใจคนอื่นได้

ข้อ 2 คือ การที่เราเอาใจใส่เขามากกว่า การที่เราคุยกับลูกค้า หรือคนอื่น เราไม่แคร์ความรู้สึกเขามากเหมือนกันคุยแม่ทูนหัวคนนี้ ^^ เวลาที่เราบอกลูกค้าให้ทำอะไร เราจะมองถึงเหตุผล ผลประโยชน์ที่เกิดขึ้น แล้วมันจะลงตัวเองที่ผลประโยชน์ แต่เมื่อคุยกับเธอ ผลประโยชน์ย่อมลงตัวที่เธอพอใจ เหตุผลไม่สำคัญ สำคัญที่ถูกใจ พอเราไม่ยอม ก็จะเกิดอาการหนึ่งที่ทำให้ผู้ชายทั้งโลกตกอยู่ในความลำบาก นั่นคือ "งอน" สุดท้ายผู้ชายก็ "ง้อ" และเหตุผลทั้งหมดก็จบลงที่ตามใจเธอ T-T

ขอถามสักหน่อยว่า ถ้าคุยกับลูกค้าแล้วลูกค้าไม่ยอม โดยลูกค้าอาจจะขอลดราคา ซึ่งเราให้ไม่ได้จริงๆ เนื่องจากราคาที่ขอนั้นเราขาดทุน เราอาจจะยอมแค่ลดนิดหน่อย ถ้าเขาไม่ซื้อ เราคงไม่ไปตามคุกเข่าอ้อนวอน เราก็คงจะปล่อย และอวยพรเขาตามท้าย แต่ถ้าเป็นหญิงน้อยคนนี้ สงสัยเราคงต้องยอมขาดทุนเป็นแน่ จริงไหมครับ ^__^

ส่วนข้อสุดท้าย ผมว่าเป็นทิฐิที่ว่าจะไม่ยอมแพ้เรา เพราะฉะนั้นเราบอกอะไรเขาจะค้าน แต่เมื่อมีคนอื่นมาบอกอย่างที่เราบอกเธอ เธอจะเชื่อทันที เพราะจริงๆ แล้วเธออยากจะเชื่อเรา แต่กลัวแพ้ พอคนอื่นมาแนะนำเธอเลยเลือกเชื่อคนอื่นดีกว่า

โดยส่วนตัวผม แฟนผมก็ไม่ได้จะไม่เชื่อผมเสียทุกเรื่องนะครับ ที่เขียนนี้เพียงแค่นึกขำๆ เลยเขียนขึ้นมาเล่าให้ฟัง ถึงแม้ผู้ชายตัวเล็กๆ อย่างเรา จะโดนรังแกจากสุภาพสตรีผู้แข็งแกร่งอย่างไร เราก็ยังรักเขาเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงนะครับ ^^

เห็นใจนายจ้างบ้าง

ผมเป็น consult จึงมีโอกาสได้สัมผัสกับเจ้าหน้าที่ของบริษัทต่างๆ มากมาย ทั้งภาครัฐ และเอกชน ทำให้พบเห็นคนต่างๆ กันออกไป วันที่ผมได้ไปเห็นการทำงานของคนเหล่านั้น ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือรู้สึก "เห็นใจนายจ้าง"

จริงๆ แล้วผมก็เป็นลูกจ้างเหมือนกัน ไม่เคยมีโอกาสได้เป็นนายจ้าง เนื่องจากวาสนาไม่ถึง ^^ แต่ผมก็เป็นลูกจ้างที่ทำงานอย่างเต็มที่ เพราะคิดว่าการที่เขาจ้างเราให้ทำงาน เราก็ต้องตอบแทนให้คุ้มค่าจ้าง เพราะเมื่อคิดในมุมกลับกัน หากเราเป็นนายจ้าง ก็อยากให้ลูกจ้างทำงานให้เราเต็มที่เช่นเดียวกัน

แต่วันนี้ที่ผมเห็นหลายๆ บริษัท พนักงานส่วนใหญ่ไม่เต็มที่กับงาน ทำงานก็จริง แต่ทำเพียงแค่ขอให้เสร็จไปวันๆ ไม่เคยคิดที่จะพัฒนางานของตนให้ดีขึ้น เพื่อให้บริษัทก้าวหน้า เพียงแค่คิดว่าเขาให้เราทำแค่นี้ เราก็ทำแค่นี้ มีที่หนักกว่าคือ ในเวลางาน งานก็ยังไม่เสร็จ แต่นั่งเล่นเกมส์ในเวลางาน อันนี้ผมไม่เข้าใจ เขาจ้างให้มาทำงาน ไม่ใช่มานั่งเล่นเกมส์ ถ้าอยากเล่นเกมส์ ก็ออกจากงานไปนั่งเล่นที่บ้าน เขาจะได้ไม่ต้องเสียเงินจ้าง

อีกกลุ่มหนึ่งที่ผมไม่ค่อยเข้าใจคือ หัวหน้าสั่งลูกน้องทำงานชิ้นหนึ่ง ลูกน้องบอกทำไม่ได้ แล้วก็ไม่ยอมทำ หัวหน้าก็ทำอะไรไม่ได้ จนต้องทำเอง อันนี้ผมไม่เข้าใจทั้งหัวหน้าและลูกน้อง เขาจ้างมาทำงาน ถ้าทำไม่ได้ ก็ต้องถาม หรือไม่ก็ต้องศึกษาจนทำได้ เขาให้เราทำ ก็หมายถึงให้เราไปศึกษามาด้วยว่าทำยังไง ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ก็ไม่ทำ หรือทำเฉพาะงานที่อยากทำ จริงๆ แล้วในเมื่อมันเป็นงานไม่ว่าอยากทำหรือไม่ก็ต้องทำ ถ้าทำแล้วมันทำให้บริษัทกำไร

ส่วนหัวหน้าก็แปลก เขาเป็นลูกน้อง เขาไม่ทำก็บังคับไม่ได้ เป็นผมถ้าไม่ทำ ก็ออกไป เสียเงินจ้างสองคน แต่ทำงานคนเดียว อีกคนจ้างไปก็เปล่าประโยชน์ สู้เอาเงินของอีกคนมาให้อีกคนให้มีกำลังใจทำงานจะดีกว่า

ผมเห็นหลายบริษัทเป็นแบบนี้ ผมก็รู้สึกเห็นใจนายจ้าง เพราะผมก็มีความฝันว่าจะทำธุรกิจของตนเองเหมือนกัน แต่ถ้าเจอลูกน้องอย่างนี้คงลำบากใจแน่ๆ เลยจะขอให้ลูกจ้างทุกคน จงรู้ว่า ที่องค์กรจา้ยเงินจ้างคุณ ก็เพื่อหวังที่จะได้ผลงานให้คุ้มกับค่าจ้างที่ได้ให้ไป แต่ถ้าคุณคิดจะเอาเปรียบนายจ้าง งานไม่ทำ นั่งเล่นเกมส์ในเวลาทำงาน ผมว่าคุณออกไปเปิดร้านเกมส์ แล้วไปนั่งเล่นในร้านของคุณดีกว่า อย่ามาเอาเปรียบคนอื่นเลยครับ (ขอบ่นหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นประเทศไทยก็ไม่เจริญสักที)

สุนัขแสนรักที่จากไป

ปกติที่บ้านผมจะไม่ค่อยนิยมชมชอบสัตว์เลี้ยงเท่าไร พ่อแม่ไม่ค่อยอยากให้เลี้ยง แต่ผมกลับเป็นคนชอบเล่นกับสัตว์ ตอนเด็กๆ อยากเลี้ยงมาก แต่ก็ทำไม่ได้

พอดีมีญาติที่ได้หมามาตัวนึง แต่เลี้ยงไม่ได้เลยเอามาให้แม่ผม แม่ผมก็เลยรับเลี้ยงไว้ ผมดีใจมากที่ได้เลี้ยงหมา หมาตัวนี้ชื่อว่า แกลอน

แกลอนเป็นหมาพันธุ์ English Cocker ตอนเอามาเลี้ยงช่วงแรกๆ มันยังเดินไม่ค่อยแข็งแรง พื้นบ้านชั้นบนเป็นพื้นปาร์เก้ พอมันเดินขามันก็ถ่างออกจนล้มลงไป เห็นมันเดินแล้วดูน่ารักมาก

พอมันโตขึ้นผมก็รู้สึกผูกพันกับมันมาก แต่ส่วนตัวผมไม่ได้เป็นคนให้อาหาร หรืออาบน้ำให้มันสักเท่าไร มีก็บางครั้ง หน้าที่นี้เป็นของแม่บ้านของผมครับ

แกลอนเป็นหมาที่ฉลาดมาก เวลาจะให้มันไปอาบน้ำ เพียงแค่บอกว่า "แกลอน อาบน้ำ" แล้วถือโซ่ มันก็จะวิ่งไปหลังบ้าน นั่งรอ พอวางกาละมังลงมันจะเดินลงไปอยู่ในกาละมัง เพื่อให้เราอาบน้ำให้ แต่มันจะไม่ชอบตอนอาบเสร็จ เพราะผมจะไม่ใช้ไดร์เป่าให้มันเพราะมันกลัว เลยเช็ดหมาดๆ แล้วล่ามโซ่ตากแดดไว้ พอมันแห้งมันจะร้องบอกเรา เหมือนกับจะให้เราปล่อยได้แล้ว เพราะมันแห้งแล้ว

เวลามันป่วย หรือจะพาไปฉีดยา แค่ถือโซ่ แล้วก็เปิดท้ายกระบะ แล้วบอกมันว่า "แกลอนไปหาหมอ" มันก็จะกระโดดขึ้นกระบะ เพื่อให้เราพาไปหาหมอ

แกลอนจะกินน้ำในแก้ว ที่เป็นมาม่าคัพ ที่กินหมดแล้วเลยเอามาทำแก้วใส่น้ำให้มัน เวลาที่น้ำมันหมดแก้ว มันจะคาบแก้ว แล้วพยายามเดินหาคน เพื่อให้ตักน้ำให้มัน

มีอยู่ครั้งนึง น้องผมดื้อ จนแม่ผมต้องตีน้องผม มันกระโดดเข้าไปขวาง แล้วเห่าแม่ผมไม่ยอมให้ตีน้องผม เลยรู้ว่ามันไม่ชอบให้คนทะเลาะกัน ครั้งหลังๆ เลยแกล้งว่าทะเลาะกันให้มันห้ามบ่อยๆ

มันชอบเล่นคาบรองเท้ามาก เวลาปารองเท้าไปให้มันคาบมา มันจะวิ่งไปคาบ แล้วเอากลับมาให้ แต่หลังๆ ตอนที่มันแก่ตัวลง ปารองเท้าไปมันหันมามองหน้า แล้วลงไปนอนแทน

ผมสงสารมันมากเพราะก่อนจะตายมันป่วย แล้วก็หูมันเน่า หมาพันธุ์นี้หูยาว ผมเพิ่งมาทราบภายหลังจากที่มันเริ่มป่วยว่า หมาพันธุ์นี้ต้องทำความสะอาดหูให้ดี ไม่อย่างนั้นจะเน่า และผมรู้สึกผิดมากๆ เพราะช่วงก่อนที่มันจะตาย ผมจะเอามันไปขังหลังบ้าน เพราะหูมันเน่าจนเหม็นมาก มันร้องเรียกเรา ผมก็ได้แต่ไปนั่งอยู่หน้ากรงมัน แล้วก็คอยคุยกับมัน จนในที่สุดมันก็ตาย

ที่ผมรู้สึกไม่ดีเพราะชีวิตมันดูมีความสุขมาก แต่ตอนจะที่มันจะตายกลับต้องถูกขังไม่มีคนสนใจ ถูกทอดทิ้ง ตอนนี้ผมรู้สึกคิดถึง ปนกับความรู้สึกผิดมากๆ ที่ไม่ได้เอาใจใส่มันก่อนที่มันจะตาย รู้สึกคิดถึงมันในบางครั้งที่เห็นหมาพันธุ์เดียวกัน และจะเรียกหมาที่เหมือนมันทุกตัวว่า "แกลอน"

โอเพนซอร์สในต่างประเทศเมื่อเทียบกับไทย

ก่อนหน้านี้ช่วงที่ผมได้ไปงาน OOoCon2010 ที่ฮังการี ได้มีโอกาสเจอคนญี่ปุ่นอยู่คนหนึ่ง และหลังจากนั้นก็ไม่เคยได้คุยกันอีก จนกระทั่งวันก่อนได้รับ add friend ในเฟสบุคจากเพื่อนญุ่ีปุ่นคนนี้ จึงรับและคุยกัน

เขาถามผมว่าจำเขาได้ไหม ซึ่งแน่นอนจำได้อยู่แล้ว เพราะตอนอยู่ที่ฮังการีก็มีเขานี่แหละที่ผมคุยด้วย คนอื่นๆ ผมไม่ได้คุยเลย

เลยได้คุยกันเกี่ยวกับแนวโน้มโอเพนซอร์ส ซึ่งผมเล่าเคสในบ้านเราว่าช่วงนี้คนเริ่มสนใจกันเยอะ ในเมืองไทยเพิ่งจะเริ่มสนใจกันมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเริ่มจากเอกชนก่อน ซึ่งในเมืองไทยภาครัฐไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าไร เลยไปได้ช้า

ผมจึงถามเขาว่าแล้วในญี่ปุ่นละ เป็นยังไงบ้างเรื่องโอเพนซอร์ส เขาบอกว่าก็ดี แต่ทางญี่ปุ่นภาครัฐในระดับท้องถิ่นเริ่มก่อน ภาครัฐในระดับประเทศไม่มีกระแสเท่าไร เพราะมีเงิน แต่ในท้องถิ่นต้องเริ่มเพราะไม่อย่างนั้นไม่ไหว

จุดนี้เป็นจุดที่แตกต่างกับของเมืองไทย เพราะที่ญี่ปุ่นการเมืองท้องถิ่นไปแล้ว เพราะค่าใช้จ่ายด้านไลเซนส์สูงแต่เมืองไทย ว่าตรงๆ คือคงใช้ละเมิดกันอยู่ เลยไม่คิดที่จะไปโอเพนซอร์ส

ส่วนการเมืองระดับประเทศเขารวย เลยไม่คิดเรื่องโอเพนซอร์ส แต่ของเราคงเป็นประเด็นเดิมคือการละเมิดลิขสิทธิ์นั่นเอง

เขาบอกว่าที่รัฐบาลญี่ปุ่นไม่ไปโอเพนซอร์สเพราะเกรงว่ามีความเสี่ยง ซึ่งจุดนี้เป็นจุดหนึ่งที่หลายๆ ที่ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐหรือเอกชนในบ้านเราเป็นเหมือนกันคือกลัวความเสี่ยงที่เกิดขึ้น

ผมบอกเลยว่าเสี่ยงไหมที่จะเปลี่ยนเป็นโอเพนซอร์ส เสี่ยงจริงครับ ถ้าไม่วางแผนให้ดี การเปลี่ยนไม่ใช่ว่าเปลี่ยน 100% ถามว่าเรามีเงิน 100 บาท อยากประหยัดต้องไม่กินข้าว แล้วเหลือเงิน 100 บาทเลยไหม คำตอบคือไม่ใช่ เรามี 100 อยากประหยัดยังไงก็ต้องกิน แต่กินให้พออยู่ เช่นกิน 50 เหลือเก็บ 50 ถึงจะถูก

เพราะฉะนั้นการประหยัดไม่ใช่ประหยัดแบบไม่คิดจะจ่าย เราควรจ่ายให้น้อยที่สุด เท่าที่จะทำได้ การใช้โอเพนซอร์สก็เหมือนกัน เราควรวางแผน เพื่อลดความเสี่ยง อะไรเปลี่ยนได้ก็เปลี่ยน อะไรเปลี่ยนไม่ได้ จำเป็นต้องซื้อก็ซื้อ การใช้โอเพนซอร์สต้องประเมินก่อนว่าทำได้แค่ไหน ไม่เช่นนั้น การเปลี่ยนมาใช้โอเพนซอร์ส ก็ไม่ต่างอะไรกับการตะเกียกตะกายหาของล้ำค่ามาแต่ใช้ไม่เป็น

วงที่อยู่ในใจเสมอ

บอกได้เลยว่าผมเหมือนมีดนตรีอยู่สายเลือด ชอบฟังเพลง เล่นดนตรี แน่นอนคนที่ชอบเสียงเพลงมักจะมีวงดนตรีที่อยู่ในหัวใจทุกคน ของผมต้องวงนี้เลยครับ "นูโว"

นูโวเป็นวงที่ผมฟังตั้งแต่เด็ก ผมไม่ได้รู้จักนักร้อง นักดนตรีทุกคนนะครับ ส่่วนใหญ่ผมฟังเพลง แต่ไม่ค่อยได้ไปวุ่นวายกับชีวิตนักดนตรีเท่าไร ชื่นชอบที่ผลงานมากกว่า

จำได้ตั้งแต่เด็กๆ จะชอบเพลง "นิยามรัก" มาก รู้สึกว่าจะเป็นพี่โจกับพี่ก้องร้องคู่กัน พอฟังแล้วรู้สึกเหมือนแย่งกันร้อง เป็นเพลงที่ชอบมากเพลงนึง

อีกเพลงคงเป็น "เก็บไว้ให้เธอ" คนร้องรู้สึกจะเป็นพี่จอห์น ที่ช่วงนี้หันไปเป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการไอทีเรียบร้อยแล้ว เพลงนี้ขึ้นต้นเป็นเสียงรถชน (คิดว่านะ) แล้วเป็นเพลงที่ไม่มีเสียงเครื่องดนตรี เป็นเสียงคนทั้งหมด ชอบมาก ความหมายดีมากครับ

ส่วนเพลงอื่นๆ เป็นเพลงที่สดใส ความหมายอาจจะแปลกๆ หน่อย เช่น "คางคกร่าเริงเลย" จริงๆ ผมก็ไม่รู้เพลงเขาสื่ออะไรนะครับ แต่ก็ชอบเหมือนกัน

มีอัลบั้มนึงที่ใช้เล่นคำ มีคำว่า "เลย" อยู่ท้ายเพลงทุกเพลงในอัลบั้ม ในช่วงนั้นถือว่าเป็นแนวคิดที่แปลกๆ เหมือนกัน

สิ่งที่ทำให้ผมชอบวง "นูโว" ไม่ใช่เพลงเสียทั้งหมด ความชอบอีกส่วนหนึ่งคือ เวลาฟังแล้วรู้สึกว่าวงนี้รักดนตรีจริงๆ เล่นกันอย่างเต็มที่ เล่นแล้วดูมีความสุข เป็นวงที่ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากเล่นดนตรีขึ้นมาในช่วงนั้น

เรียกได้ว่าวง "นูโว" เป็นแรงบันดาลใจหนึ่งที่ทำให้ผมรักเสียงดนตรี และหัดเล่นดนตรีก็ว่าได้ครับ วงนี้จะอยู่ในความทรงจำตลอดไปครับ

หันมานึกถึงเพลงในวันเรียน

ผมเป็นหนึ่งที่รักเสียงดนตรี เล่นกีต้าร์ได้ แต่ไม่ถึงกับเก่งอะไรนัก แค่พอตะแน่วๆ เป็นเพลงได้แค่นั้น ผมฟังเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ จะคุ้นเคยกับเพลงเก่าๆ เพื่อนผมชอบบอกว่าถ้าจะถามเรื่องเพลงเก่าต้องถามไอ้เติ้ล

ช่วงชีวิตช่วงหนึ่งผมได้ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วม. ราม ผมอาศัยอยู่ที่ราม 2 ช่วงนั้นจำได้ว่าเพลงที่ฟังอยู่เพลงนึงชอบมากจนต้องไปหาซื้อเทปมาฟัง (ช่วงนั้นยังเป็นตลับเทปอยู่) เพลงนั้นชื่อว่า "งมงาย" หลายท่านร้องอ๋อ เพราะเป็นวงในดวงใจหลายคนนั่นคือ bodyslam นั่นเอง

ผมตระเวนหาซื้อเทปวง bodyslam แถวหอในม. ราม 2 เชื่อไหมครับไม่มีใครรู้จัก เพราะช่วงนั้นเพลงเพิ่งโปรโมท ตระเวนหาอยู่นานมากจนไปเจออยู่ร้านหนึ่ง จึงซื้อมาฟัง

ผมเป็นคนที่ซื้อเทปมาจะฟังทั้งอัลบัม ผมก็นั่งเปิดจำได้ว่าช่วงนั้น เปิดมันทั้งวัน วนไปวนมาอยู่อย่างนั้น มีหลายเพลงที่โดนใจผมมาก เช่น "สักวันฉันจะดีพอ" "ย้ำ" "อากาศ" "ทางของฉัน ฝันของเธอ" ที่ผมชอบมากที่สุดคือเพลง "ยกโทษ" ครับ

bodyslam อัลบัมแรกเป็นอัลบัมที่ผมชอบที่สุดในอัลบันทั้งหมดของ bodyslam เพราะแนวเพลง bodyslam ถ้าคนเคยฟัง จะมีสองอัลบัมแรกที่เป็นแนวใสๆ พอตั้งแต่อัลบัมสามเป็นต้นมาก็เป็นแนวแรงขึ้น แต่ผมก็ไม่ได้ไม่ชอบนะครับ เพียงแต่ชอบแนวอัลบัมแรกๆ มากกว่า ไม่ทราบว่าเกี่ยวกับพี่เภาที่แยกตัวออกไปหรือเปล่า

พูดถึงอัลบัมที่สองมีเพลงนึงที่ชอบนั่นคือ "ชีวิตที่เหลืออยู่" ความหมายดีมาก เป็นเพลงใช้ผมใช้จีบแฟนตอนที่คบกับใหม่ๆ

นี่เป็นวงๆ หนึ่งที่ผมชื่นชอบมาก ฟังตั้งแต่อัลบัมแรกจนถึงอัลบัมปัจจุบัน ร้องได้แทบทุกเพลง เรียกว่าแฟนพันธุ์แท้ (เฉพาะเพลงนะ ไม่ใช่นักร้อง) ก็ว่าได้ วันหลังจะมาเล่าถึงวงที่ชอบวงอื่นๆ บ้างแล้วกันครับ

ใช้ Page Style ลำบาก!! ลดความยุ่งยากด้วยฟีเจอร์ Title Page

มีหลายคนมักจะถามผมเมื่อผมสอนการสร้างหนังสือบน Writer หลังจากที่สร้างสารบัญใน 3 คลิกเสร็จ ก็เกิดความสงสัยว่า ถ้าไม่อยากให้หน้าสารบัญ หรือหน้าปกมีเลขหน้าจะต้องทำอย่างไร

ผมก็ต้องขออภัยผู้เรียนของผมทุกครั้ง เพราะการกำหนดให้บางหน้ามีหรือไม่มีเลขหน้านั้น ค่อนข้างยุ่งยาก และใช้เวลาสอนนาน บางครั้งอาจจะทำให้ผู้เรียนงง และบ่นว่า "ทำไมยากอย่างนี้" เลยทำให้ผมไม่อยากที่จะสอนตรงส่วนนี้ในคอร์สเบื้องต้น

ต่อแต่นี้ไป คงหมดปัญหาแล้ว เพราะ LibreOffice ตั้งแต่เวอร์ชัน 3.3 เป็นต้นไป มีฟีเจอร์ชื่อว่า Title Page ซึ่งจะทำให้หน้าบางหน้าไม่มีเลขหน้าได้อย่างง่ายมาก

ฟีเจอร์นี้จริงๆ แล้วก็อาศัยหลักการของ Page Style นั่นแหละ แต่เราไม่ต้องไปยุ่งกับการสร้าง style หรืออะไรมากนัก เอาเป็นว่ามาเริ่มกันเลยดีกว่าว่าขั้นตอนจะเป็นอย่างไร

เอกสารเริ่มต้นจะเห็นว่าพอแทรกท้ายกระดาษ และเลขหน้า ก็จะปรากฏเลขหน้าทุกหน้า รวมถึงหน้าปกที่ไม่ต้องการให้เลขหน้าปรากฎด้วย
ต้องการให้หน้าปกไม่มีเลขหน้า ไปที่เมนู Format > Title Page
จะขึ้นหน้าต่างดังนี้
A : ให้เลือก Convert existing pages to title pages หมายถึง เปลี่ยนหน้าที่มีอยู่ไปเป็น title page แต่ถ้าเลือก Insert new title pages หมายถึง เพิ่มหน้ากระดาษใหม่มีอีกหน้าหนึ่ง เป็น title page
B : หมายถึง จะทำ title page กี่หน้า
C : Document Start หมายถึง เริ่มต้นทำ title page ที่หน้าแรกของเอกสาร หรือเลือกหน้าที่ต้องการเริ่ม
D : หมายถึง หน้าหลังจาก title page ที่กำหนด ให้เลขหน้าเริ่มที่เท่าไร
E : หมายถึง หน้าที่ทำ title page ให้เริ่มนับเลขหน้าที่เท่าไร

เบื้องต้นกำหนดเพียงแค่นี้แล้วกดปุ่ม OK
จะเห็นว่าหน้าแรกไม่มีเลขหน้า ตามที่ต้องการแล้ว

LibreOffice สามารถอ้างอิงข้อมูลทั้งคอลัมน์ด้วย $A:$A ได้แล้ว

ก่อนหน้านี้การอ้างอิงข้อมูลของ OpenOffice.org นั้นต้องบอกข้อมูลเป็นช่วง เช่นถ้าต้องการจะอ้างอิงข้อมูลในคอลัมน์ A ทั้งหมด ต้องบอกเซลล์เริ่มต้นและเซลล์สุดท้ายให้ครบถ้วน เช่น A1:A1048576 ซึ่งยุ่งยาก ไม่สามารถอ้างอิงแบบ Excel คือ A:A ได้

ใน LibreOffice สามารถตั้งค่าได้ว่าการอ้างอิงนั้นจะใช้แบบ OpenOffice.org เดิม หรือเลือกใช้แบบ Excel

ปัญหานี้เป็นข้อข้องใจของผมมานานมากเพราะผมจะเอาสูตรนี้ไปประยุกต์ใช้กับ vlookup โดยใช้สูตรเพื่อสร้าง dynamic range ให้กับ vlookup
เหตุผลที่ต้องใช้วิธีนี้เพราะสูตร vlookup มีขั้นตอนนึงให้เราเลือกข้อมูลทั้งหมดที่จะใช้ทำ vlookup ถ้าคลุมข้อมูลทั้งหมดแบบปกติ และมีการเพิ่มข้อมูลที่แถวสุดท้าย สูตร vlookup จะไม่เห็นข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาเพราะเราไม่ได้คลุมไว้ตั้งแต่แรก
จากตัวอย่างมีข้อมูลอยู่ถึงเซลล์ C6 ตัวอย่างผมใช้วิธีคลุมข้อมูล ถ้ากรณีใช้สูตรแบบนี้ แล้วเพิ่มข้อมูลในแถวที่ 7 สูตร vlookup นี้จะไม่เห็นข้อมูลในแถวที่ 7 นี่คือปัญหา

ผมเลยจำเป็นต้องสร้าง dynamic range เพื่อจะขยายช่วงข้อมูลหากมีการเพิ่มข้อมูลเข้ามา vlookup จะได้มองเห็นข้อมูลนั้น ซึ่งใน OpenOffice.org ผมจะใช้วิธีนี้
การทำ dynamic range ของผมใช้ฟังก์ชัน OFFSET ร่วมกับ COUNTA แต่ผมต้องกำหนดตำแหน่งเริ่มต้นและตำแหน่งสุดท้าย ผมคิดว่าวิธีนี้ไม่เวิร์ก เพราะไม่ต่างอะไรกันถ้าผมจะคลุมข้อมูลแบบวิธีแรกโดยคลุมเผื่อไว้กรณีมีข้อมูลเพิ่มเข้ามา และวิธีนี้ถ้าตำแหน่งที่ผมกำหนดไว้ไม่พอ ผมก็ต้องมาขยายข้อมูลอีกครั้ง ซึ่งผมว่าไม่เหมาะ

ใน LibreOffice แก้ปัญหานี้โดยการสามารถเลือกวิธีการอ้างอิงสูตรได้ โดยไปที่เมนู Tools - Options - LibreOffice Calc - Formula ด้านขวาให้เลือกแบบ Excel A1 แล้วกด OK
เมื่อเลือกเสร็จก็จะสามารถอ้างอิงแบบนี้ได้ครับ
ซึ่งผมมองว่าการอ้างอิงแบบนี้สะดวกกว่าแบบเก่า และ LibreOffice ดีตรงที่ว่าถ้าเครื่องผมตั้งแบบนี้ไว้ ไปเปิดกับเครื่องที่ตั้งเป็นรูปแบบของ OpenOffice.org โปรแกรมจะแปลงค่าให้สามารถใช้งานกับเครื่องนั้นทันที

การอ้างอิงแบบนี้สามารถไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีกมากมายครับ

เพิ่มความรักให้แก่กันด้วยการสัมผัส

ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินผู้เชี่ยวชาญพูดว่า การสัมผัสเป็นการเพิ่มความรู้สึกที่ดีให้แก่กัน ตอนแรกผมไม่ได้ใส่ใจกับคำแนะนำนี้สักเท่าไร และบอกเลยว่าสิ่งที่ผมทำ และจะเล่าให้ฟังนี้ก็ไม่ได้ทำตามทฤษฎีนี้หรอก แต่พอมานึกย้อนดูมันก็ตรงกับทฤษฎีจริงๆ

การสัมผัสที่ว่านี้ไม่ได้หมายถึงเรื่องใต้สะดือนะครับ แล้วก็ไม่ใช่การสัมผัสแบบต่อย ตบ ตีด้วย การสัมผัสที่ว่านี้หมายถึงการสัมผัสแบบอ่อนโยน แผ่วเบา การสัมผัสแบบนี้จะช่วยให้เกิดความรู้สึกดีทั้งต่อผู้สัมผัส และผู้ถูกสัมผัส

ประสบการณ์การสัมผัสของผมเริ่มจากการสัมผัสคนที่เรารักมากที่สุด นั่นคือพ่อแม่ ตอนที่เป็นยังเด็ก ผมอยู่กับพ่อแม่ แต่จะนอนกันคนละห้อง ก่อนที่ผมจะไปนอน ผมก็หอมแก้มพ่อแม่อยู่บ่อยๆ หลังๆ พอโตขึ้นในบางโอกาสก็มีบ้างที่หอมแก้มท่าน แต่พอโตขึ้นส่วนใหญ่จะเป็นการกอด หรือพยุงท่านเวลาเดินไปไหนมาไหนมากกว่า

กับแฟนผมเอง ก็ใช้วิธีการสัมผัสนี่แหละคอยช่วยให้อารมณ์ของเราทั้งคู่สงบลงตอนที่ทะเลาะกัน บางครั้งทะเลาะกันบนรถตอนขับไปต่างจังหวัด เมื่อเราต้องการง้อ ไม่ต้องมีคำพูดอะไร เพียงแค่เราจับมือกันไว้ ไม่นานความโมโหก็เย็นลงได้

การสัมผัสนี่ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก บางครั้งเวลาผมป่วย กินยานอนแล้วก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น แต่พอแม่มาดูแล เพียงแค่เอามือมาสัมผัสที่หน้าผากเรา แค่นั้นก็รู้สึกว่าความไม่สบายตัวก็ค่อยๆ คลายไป

ผมว่าสาเหตุที่คนทะเลาะกัน มีปัญหากันแล้วเลิกลากันไป นั่นเพราะเขาไม่รู้จักที่จะใช้การสัมผัส เพื่อปรับความเข้าใจกัน พอทะเลาะกันก็ไม่มองหน้ากัน ตบ ตี กัน คงมีคนไม่มากนัก ที่เวลาทะเลาะแล้วมานั่งจับมือกันเหมือนผม ^__^ คงมีลูกอีกหลายคนที่เวลาป่วย นอนรอการสัมผัสจากพ่อแม่ แต่พ่อแม่กลับทำแต่งานจนไม่มีเวลาแม้แต่จะถามลูกสักคำว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ผมถือว่าโชคดีที่ได้รับการสัมผัสจากพ่อแม่ด้วยความรัก และผมก็พร้อมที่จะใช้การสัมผัสเพื่อบอก และเพิ่มความรู้สึกดีให้กับคนที่ผมรักต่อไป

การใช้ Advanced Filter ใน LibreOffice

ส่วนใหญ่ในการสอน OpenOffice.org/LibreOffice ของผม มักจะไม่ค่อยได้มีโอกาสสอน Advanced Filter เท่าไร เพราะการทำงานของ AutoFilter และ Standard Filter ก็เพียงพอ และใกล้เคียงกับการทำ Advanced Filter แล้ว จึงข้ามเรื่องนี้ไป แต่ก็มีคนถามบ่อยๆ ว่ามันใช้งานอย่างไร

วันนี้มีเวลาว่างจึงขอเขียนวิธีการใช้งาน Advanced Filter แบบที่ไม่ต้องไปกำหนดค่าอะไรมากมายแล้วกันนะครับ

เริ่มจากต้องมีข้อมูลก่อน
และส่วนต่อมาคือเงื่อนไขที่จะใช้กรองข้อมูล โดยสร้างเป็นอีกตารางหนึ่ง โดยมีหัวตารางเหมือนกัน
หลังจากนั้นก็เริ่มทำการกรองข้อมูลด้วย Advanced Filter ได้ โดยการคลุมข้อมูลทั้งหมด ในที่นี่คือตั้งแต่ A1:D13 แล้วไปที่เมนู Data > Filter > Advanced Filter
ในช่องที่ให้กรอก criteria ให้เลือกข้อมูลที่เป็นเงื่อนไขที่จะใช้กรอง ในที่นี้คือเซลล์ G1:J2 แล้วกด OK ก็จะได้ผลลัพธ์จากการกรองข้อมูล
สังเกตเงื่อนไขจากตัวอย่างข้างต้น เงื่อนไข "อายุ" กับ "ส่วนสูง" อยู่ที่บรรทัดเดียวกัน มีความหมายว่า อายุ มากกว่าหรือเท่ากับ 11 และ ส่วนสูง มากกว่า 140 แต่หากลองปรับเปลี่ยนให้เงื่อนไขอยู่คนละบรรทัดกัน ความหมายก็จะเปลี่ยนทันที
จากรูปด้านบน เงื่อนไขจะเปลี่ยนเป็น อายุ มากกว่าหรือเท่ากับ 11 หรือ ส่วนสูง มากกว่า 140 ซึ่งจะได้ผลลัพธ์ดังนี้
โดยผลลัพธ์แล้ว การใช้งาน Advanced Filter จะแสดงผลลัพธ์ไม่ต่างกับ AutoFilter ธรรมดา เพียงแต่ Advanced Filter สามารถสร้างเงื่อนไขได้มากกว่าการใช้ AutoFilter หรือ Standard Filter เท่านั้นเอง

แค่ยอมรับ ก็ยิ่งใหญ่ได้

คุณเคยยอมรับว่าตนเองผิดพลาดไหม? ถ้าวันนี้คุณทำอะไรลงไปสักอย่าง แล้วไม่ประสบความสำเร็จ คุณเคยยอมรับไหมว่าสิ่งที่คุณทำลงไปมันผิด

ถ้าคุณไม่ยอมรับ คุณก็จะยิ่งดื้อรั้นที่จะทำในสิ่งที่มันผิดอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมที่จะปรับปรุง เปลี่ยนแปลงสิ่งที่คุณว่าถูก ซึ่งเป็นความคิดของคุณฝ่ายเดียว

แต่ถ้าคุณลองยอมรับสักนิดว่าสิ่งที่คุณทำมันผิดพลาดไป ยอมรับที่จะขอคำแนะนำจากคนอื่น และนำมันมาประยุกต์เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลง เมื่อนั้นคุณก็สามารถที่จะหลุดจากความล้มเหลว ที่มาจากกะลาที่คุณครอบตัวเองไว้

คนเราไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว เราต้องให้คนอื่นช่วยเหลืออยู่เสมอ ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร ลองถามกลับว่าที่ผ่านมาคุณโตมาได้อย่างไร ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือ

ผมรู้สึกดีใจมาก เพราะพบเจอคนที่สามารถให้อะไรต่างๆ กับเราโดยไม่หวังผลตอบแทน มีคนบอกผมว่า สิ่งที่เราทำได้คือ เราสามารถให้คนอื่นได้ เหมือนกับที่เราเคยได้รับ เมื่อนั้นโลกนี้ก็จะมีแต่การแบ่งปัน และการแบ่งปันนี้เอง ที่ทำให้คนบนโลกสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข